مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن خداحافظی میکند، (آن لحظه ی قبل از رها کردن دست،) با نوک انگشتهایش به دست هایت یک فشار کوچک می دهد… مثلا چیزی شبیه یک بوسه .

 راننده تاکسی ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی بلند می گوید: روز خوبی داشته باشی فرزندم.

 آدم هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می شوی، دستپاچه رو برنمی گردانند،لبخند می زنند و هنوز نگاهت می کنند.

 آدم هایی که حواسشان به بچه های خسته ی توی مترو هست، بهشان جا می‌دهند، گاهی بغلشان می کنند.

آن هایی که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن، دست را رد نمی کنند. هر چه باشد
با لبخند می گیرند و یادشان نمی رود همیشه چند متر جلوتر سطلی هست، سطل هم نبود
 کاغذ را می شود تا کرد و گذاشت توی کیف.
دوست هایی که بدون مناسبت کادو می خرند، مثلا می گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود، یا گاهی دفتر یادداشتی، نشان کتابی، پیکسلی.

 آدم هایی که از سر چهارراه نرگس نوبرانه می خرند و با گل می روند خانه.

 آدم های اس ام اس های آخر شب، که یادشان نمی رود گاهی قبل از خواب، به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند، آدم های اس ام اس های پرمهر بی‌بهانه، حتی اگر با آن ها بدخلقی و بی حوصلگی کرده باشی.
 آدم هایی که هر چند وقت یک بار ای میل پرمحبتی می زنند که مثلا تو را می خوانم و بعد هر یادداشت غمگین خط هایی می نویسند که یعنی هستند کسانی که غم هیچ کس را تاب نمی آوردند.

 آدم هایی که حواسشان به گربه ها هست، به پرنده ها هست.

 آدم هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود صندلی کنارشان را به لبخند تعارف می کنند که غریبگی نکنی.

 آدم هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی کنند، توی پیاده رو بستنی چوبی لیس می زنند و روی جدول لی لی می کنند.


 همین آدم ها، چیزهای کوچکی هستند که دنیا را جای بهتری می کنند برای زندگی کردن